Sen, demin ve ertesi..

deminden beri kaç kez öldüm bilmiyorum.
kaç düşünce geçti ki içinde sen olmayan
kaç kez fazladan attı nabzım
kaç kez nefes alırken zorlandım..
kaçıncı seferde vazgeçtim seni düşünmekten
vazgeçmekten kaç kez vazgeçtim..

yenilgiyi kabul ettim deminden beri
yine uykuyla savaşacağım
yine susmayacak hoparlörler,
yine bana yazılacak tüm şarkılar
yine yaradanın yalnızlığına yaklaşacağım
yinelerle kalacağım seni düşünürken
kalanlar sadece yineler..

deminden beri yalpaladığımı hissediyorum
bu seferde kirli bardaklarla kahve içerim
bu seferde dağınık odamda kaybolurum
bu seferde tavanın her ayrıntısını incelerim
bu seferde pencereden uzakta uyurum
seferdeyim hala kendimle kıyasıya
kıyasıya kendime karşı..

deminden beri haşat olmuş içim
herhalde güneş gözümü alacak
herhalde öğlene doğru uyanacağım
herhalde yüzümü yıkamaya üşeneceğim
herhalde gözlerim ağrıyacak
halden belli bir kaç kutu clarnise alacağım
almalıyım, ilacım bitti..

deminden beri ve deminden sonra;
sınav vakti yazılan şiir değerindesin.
uyku vakti çöken ağırlık gibi.
yemek vakti eksik olan tuzsun daha çok
öğle vakti geciken güneş..
Sensizliği çözmeye başlıyorum
Deminden beri..



M.Sungur Aslan