Yarım Kalan Şiir..

Aslında ben uzun zamandır bekliyorum seni..
Umutla, hasretle ve cesaretle bekliyorum..
Derin bi boşlukta gelmeyişinle sohbetteyim her gün..
Yalnızlıktan mı?
Yoksa yenilmeye alışkanlığımdan mı?
Bilemiyor, soramıyor ve cevap veremiyorum..
Yine de bekliyorum ama..
amaçsız ve fakir bi halde..
Para pul değil sen fakirliği bu..
Düşünmeden geçmişi ve geleceği..
Dalmadan hülyalara sadece bekliyorum safça..

Günler uzuyor sanki giderken ki gölgen gibi..
Giderek siyah oluyor ve belirsizleşiyor..
Ellerinin soğukluğu tenimde hala..
Sen yok olurken gözlerimden kaybolurken..
Bana kalan tek hatıran bu olması acı değil..
Mutluluk veriyor
ve ben bu mutluluğa bile ağlıyorum..

Çaresizim belki kelimelerim gibi..
Rüzgarlara söven kelimeler kalmış sadece dudağımda..
Geriye kalan bütün cümlelerim çaresiz..
Sövüyorum çünkü her estiğinde sen mi kokar?
Seni mi hatırlatır? Seni mi yaşatır yokluğunda?
Pekte kötü birşey değil bu aslında
ama;
Gelmeyeceğini bile bile umut veriyor ya
İşte o koyuyor..
İsyan ettiriyor ve
Böyle sözler döktürüyor adama..


( Bu şiirin devamı yok, sıkıldım senden de, seni beklemekten de, seni düşünerek birşeyler karalamaktan da.. "Eeee yeter be" diyip bıraktım yazdıklarımı.. Yarım kalan şiir bu belki de en anlamlı şiirim...)

M.Sungur Aslan